آش دهن سوز

جان به لب آمد  ز مهجوری، ز تن هم خسته ام

ز آشنا بیگانه ام از خویشتن هم خسته ام

یک سخن کلک خیالم نقش در دفتر نبست

درسخن تا چند پیچم ، از سخن هم خسته ام

کاش سوزند و به بادم دردهند آوان مرگ

شوق تغسیلم نباشد کز کفن هم خسته ام

جز کتاب و خامه ام الفت نگیرم بر کسی

از تبار و تیره و فرزند و زن هم خسته ام

نیست روی ماندن و هموار ، راه رفتنم

دلگرانم از غریبی، از  وطن هم خسته ام

ناگهان ای کاش مرگ آید به فریادم رسد

عمر خضرم گر بود زین زیستن هم خسته ام

حیله ی رستم ز پا افکند چون سهراب را

از سپه سالار مهد آرین همه خسته ام

جان شیرین را فدای بی وفا کردن خطاست

گر چه باشد کوهکن،از کوهکن هم خسته ام

در حقیقت زندگی،آش دهن سوزی نبود

بر دهن ناسوز آشی ساختن هم خسته ام

دوستان از گوشه ی هر یک فرا رفتند حیف

مانده ام تنهای تنها من، زمن هم خسته ام

شادمانی ره نیابد در دل غم پرورم

ازبهار و باغ  گلزار و چمن هم خسته ام               

خزان 1391

 

/ 0 نظر / 9 بازدید