بچه ی شیطان

من ندانم کجا و درچه زمـــــــان      این حکایت چه کس نمود بیـان

 که عزازیل صبح یا شامـــــــی       خواند در پیش خویش فرزندان

کرد بر پای آن چنان جشنـــی         که سزاوار باشد از شیطــــان

صرف کردندچون طعام وشراب        امتحان خواست کرد از پسران

تا بداند که بهر نوع بشــــــــــر        میرسد از کدام بیش زیــــــــان

وان که زین امتحان شود پیروز        از پس او بود رئیـــس همــــــان

چون شنیدند این حدیث از وی        همه گشتند سرخوش وشادان

به امید ریاســـت و قـــــــــدرت       هر یکی کار خویش کرد عیــان

آن یکی گفت من فلانـــــی را         سربریدم شبی به دست فلان

دیگری گفت داد کوشش مــن        بر کف مســــــــت خنجــر براّن

وان دیگر گفت شیخ مدرسه را       دوش بردم به ورطه ی عصیـان

گفت آن دیگری که گشت ازمن      روستایی به خاک وخون یکسان

قصه کوته که هر یکی بنهـــــــاد     با پدرشرح کار خود به میـــــــان

نوبت آخرین پسر چو رسیــــــــد     گفت بابا فدای تو سر وجــــــان

نیـــک دانـــی که بنـــده نو کارم      نیستم کهنه کار چون دگـــــران

بر نیامد ز دست من هنـــــــــری     که توان کرد افتخـــــار بـــــر آن

بود در کشوری ستم دیــــــــــده     سفله مردی ستمگر و نـــــادان

در تکبــــــر فراتــــر از فرعـــــــون      در خباثـــت فــزون تر از هامــان

منطقش ظلم وجهل وخودخواهی   حکمتش توپ و موشک و هاوان

مایه ی فخر هیتلر و چنگیــــــــز      ننگ تازی و ازبک و افغـــــــــــان

کردمش نامدار و صدرنشیـــــــن      تا به فرزانگان دهد فرمـــــــــــان

چون شنیداین سخن ازو ابلیس      اشک شوقی فشاند وشدخندان

بگرفتش ز مهـــر در آغـــــــــوش      گفت چون رخت در برم ز جهــان

تو ولی عهد و جانشین منــــی      می سزد بر تو مسند شیطـــان

از زمین تا به آسمان فرق است      شر تو از شـــــــرارت دگـــــــران

                   ملک گردد خراب و خلق تبـــــاه 

                   کار دیوان فتـــــد چو با دیــــوان

/ 0 نظر / 9 بازدید