فغان که شب شد و خورشید در پس کوه است

- تاریخ سرایش این شعر  پنجم میزان هزار و سیصد و هفتاد و یک شمسی  یعنی در  گرماگرم جنگهای خانمان سوز داخلی کشور می باشد -

 

فغان که شب شد و خورشید در پس کوه است                           

بهار ، مرثیه ساز خزان اندوه است

رسید از پس شام فراخ ، شام  دیگر                                     

برنده تیغ برون گشت از نیام دیگر

چمن ز خشم سیه باد فتنه گشت تباه                                        

گل مراد فسرد از هجوم  هرزه گیاه

کویر ، تنگدل از وسعت  نبرد بود                                            

به کوچه کوچه ی ما شهر شهر درد بود

نموده دیو به تن  کسوت سلیمانی                                            

دم از مسیح زند، دیو طینت جانی

هزار چاه بود در ره ی تهمتن ما                                                 

ستم کشیده ی گرسیوز است بیژن ما

گهی به چاله  و گاهی فتاده در چاهیم                                       

اسیر خدعه فرعونیان خود خواهیم

هنوز خون سیاووش حریت جاری است                                  

هنوز بیشتر از پیش محنت و خواریست

هنوز کوکب امید زیر میغ بود                                                

ز باغ تشنه، زلال بقا  دریغ بود

هنوز ساحل اندیشه را لب تر نیست                                         

حرم ، نشیمن زاغان بود، کبوتر نیست

هنوز غول زمستان تگرگ می بارد                                        

جفای دست خزان تخم مرگ می کارد

هنوز بر سر ما سایه ی تفنگ بود                                            

ز صلح اگر سخنی هست بهر جنگ بود

هنوز قافله سالار و دزد ، انبازند                                               

ز شیر بسته چه خیزد ،سگان  ده بازاند

هنوز سنگ دلان اند ایمن و خرسند                                               

هنوز طالب جاه اند، جاه جویی چند

خوشا به اوج خطر رفتن و خطر کردن                                    

ز کام مرگ جسورانه جان به در کردن

شعار و شیوه ی خود ساختن ،قفس شکنی                                

ستیزه جوی شدن با نظام اهرمنی

به ما رسیدن و یک باره ترک من گفتن                                   

به بام قله ی آزادی وطن رفتن

اگر چه غزنی و پروان و بامیان وطن است                            

ولی به مشرب آزادگان ، جهان وطن است

پی اسارت مرغان خاطر افسرده                                             

به هر کجا نگری دام هاست گسترده

فریب حیله ی صیاد را نباید خورد                                          

به دوش ،کوله ی بیداد را نباید برد

  

/ 0 نظر / 31 بازدید