شوکران

در شگفتم اگر چه نیست شگفت     ناکســان بر کسان اگر نازنــــــــد

ناسزایان ز پــــــای ننشیننـــــــد       تا میان ســـــران سرافرازنــــــــد

ابلهــان را حکیـــم می نامنــــــد       حاکمان را به حیلـــه بنوازنـــــــد

گر بخواهنــــد رنگ می گیرنـــــد         ور نخواهنــــد رنگ می بازنــــــد

مرغ عــــــرش اند گـــاه لاف زدن       گرچه عــــاری ز بـــال پـــــروازند

با کبوتر  ز بـــاز شکوه کننــــــــد        باز چـــون یافتنـــد بـا بازنــــــــــد

رهـــروان را انیــس و همراهنـــد       رهــزنان را  رئیــس و انبــازنـــــد

شب یکی را که دست میبوسند       روز  او  را  ز پـــا در اندازنــــــــــد

گاه هم داستــان مظلـــومنــــــد        گـــاه بر ظالمـــــان هم آوازنـــــد

گاه انجـــــــام هر سرانجامنـــــد        گــــاه   آغـــاز  هر سرآغازنــــــد

گاه سازندگان هر رقصنـــــــــــد         گاه رقصندگــــان هر سازنـــــــد

بر فرو دست سخت گیراننــــــد          بر فرا دست، دست و دل بازنــد

ناتوان را به خویش ره ندهنـــــد         پرتــوان را ندیم دمسازنــــــــــــد

پیش سرباز، شرزه سرهنگنـــد        پیش سرهنگ، خسته سربازند

خــویش را ،رازدار نــامیدنـــــــد        گرچه افشاگـــران هر رازنـــــــــد

شوکران طینت و شکر نامنــــد        فتنه جویان در تک  و تازنـــــــــــد

تـــا دل اهل جـــاه  را جوینــــد         غـــم فزایندگـــان و غمازنـــــــــد

در دبستان جود  استبــــــــداد        درس بگرفتگــان ممتـــــازنـــــــــد

زشت خواننـــــد آزمنـــــدی را          خود، سرا پای بنده ی آزنــــــــد

هر خری را ، مطیع  ، خروارنـد          هر خسی را مدیحه پردازنـــــــد

چه توان گفت کاندرین ایـــــام           سنگ ها بسته  سگان بازنـــــد

  1/11/1384

/ 0 نظر / 7 بازدید